Wat valt er nou te vertellen over Leiden?
OK. Leids Ontzet met zijn haring en wittebrood, zijn hutspot, Rembrandt.
Maar ook de Watergeuzen, vandaar dat Leids ontzet van het spaanse juk.
Zij kwamen binnen bij één van de zeer vele bruggen die Leiden rijk is en waarvan wij er vandaag 100 over zullen gaan.
Geloof mij maar als ik zeg dat er nog zeker 200 meer zijn.
Maar dan zou deze tocht meerdere dagen zijn als je ze allemaal over wilt.
Onbegonnen werk dus.
Dus heeft men besloten tot 100 bruggen.
De start was in het Van Der Werff park aan de voet van het beeld van deze oud burgermeester.
Vanuit het park liepen we eerst naar de sterrenwacht en mochten we de eerste brug passeren brug nr 7???
He? Wat klopte hier niet?
Pas veel later in het parcours werd het duidelijk, maar toen was ik al bijna op de finish.
Na het passeren van brug nr 8 was er ineens een stempelpost.
Oei, daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden en
mijn boekje met route maar dus ook met stempelpagina zat ergens in mijn rugzak.
Die mocht ik dus eerst gaan zoeken voor ik verder kon.
Na de stempel ging de route verder om de sterrenwacht heen.
Bij het tuinhuis mochten we de tuin van de sterrenwacht (Of hoorde dit deel al bij de Hortus?)verlaten via de alweer volgende brug.
Even verderop gingen we onder één van de gebouwen van de Hortus Botanicus door, Het P. J. Vethgebouw.
Vervolgens liepen we door de tuinen langs de kassen verder door de Hortus.
Langs het hortus cafe rechtdoor naar de singel waar 1 van de grote faculteitsgebouwen van de universiteit Leiden staat.
Hierna ging het weer naar het stadsgedeelte toe en ging de route langs het voormalige Arsenaal met zijn ernaast gelegen Doelenpoort.
Deze poort was een onderdeel van de "Doelenkazerne".
Het Arsenaal zelf is na de grote verbouwing nu in gebruik als studieruimte van de universiteit.
Wat op dit stukje van de route wel grappig was is dat we 4 bruggen over mochten, terwijl je het met 1 had gekunt.
Maar ja, je moet toch aan die 100 bruggen komen.
Na dit slingertje bij die kazerne gingen we verder de stad in via het Rapenburg.
Bij de brug aangekomen schuin tegenover het v/d Werff park ging het linksaf.
Langs het koudste plekje op aarde in het Kamerlingh Onnes Gebouw.
Even verder langs 1 van de bekendste plekken van Leiden: De Pieterskerk.
Hierna ging het naar de oude Rijn. De Blauwpoortsbrug over en na de Morspoort langs de singel verder.
De ene keer aan de linkerkant van de singel, dan weer aan de rechterkant van de singel.
Door de nieuwe woonwijk die gekomen is op de plaats waar vroeger het slachthuis was.
Van dit slachthuis staan er nu nog enkele gebouwen.
Even verderop keek ik de straat in waar ik heel lang gewoond heb.
Hier vandaag kon ik de woning niet zien, maar wat later liepen we langs de andere ingang van de straat en kon ik zien dat de vuurdoorn nog steeds voor het huis aanwezig is.
We gingen het Huigpark door en even verder kon ik bij een vriendin koffie drinken.
Na de koffie via de oude singel weer naar de Blauwpoortsbrug.
We mochten nu de route kruizen en verder langs de historische schepen.
Hier kwamen we natuurlijk in de wijk waar weer 1 van de Leidse beroemdheden gewoond en gewerkt heeft: Rembrandt van Rijn.
Wie? Ja Rembrandt van Rijn, die man die met wat kloddertjes verf hele leuke dingen op een doek wist te maken.
En gelijk door langs de "Kweekschool voor zeevaart", waarin tegenwoordig een advocatenkantoor gevestigd is.
Even de weg oversteken en linksaf langs het water aan de achterkant van het mooie oude gebouw van het Leidsch Dagblad.
Daarbij loop je dan ook langs de achterkant van de universiteitsgebouwen langs.
En eerlijk is eerlijk: die gebouwen zijn vast wel fuctioneel, maar mooi zijn ze zeker niet.
Nog een klein stukje langs het kanaal blijven wandelen, om dan even verder weer de stad in te gaan.
Een klein stukje langs de "witte singel" om dan aan de overkant weer rechtsaf te gaan.
Dan kom je even verder over de "korte Vliet brug".
Dit is de brug waar de geuzen toendertijd de stad Leiden binnen trokken.
Langs het sportpark weer terug naar de singel en dan het Plantsoen rechtsaf in. 
Slingerend door de oostkant van de stad kwamen we bij het Ankerpark aan.
Hier hebben vele goed moeten kijken welke kant ze op moesten.
Logisch want zij die al door het park gegaan waren en het verderop gelegen Project Meelfabriek, kwamen we hier alweer tegen.
Je moest dus even goed opletten.
Ik mocht eerst nog naar het "project Meelfabriek".
Hier wordt op de plaats en in de oude meelfabriek, woningen en kantoren gerealiseerd.
Na mijn rust daar, ging het verder langs de singel naar de Zijlbrug en Zijlpoort.
Naast deze oude toegangspoort van Leiden is nog een hele oude begraafplaats die ook Zijlpoort heet.
Volgens Wikipedia werd daar de eerste personen op 19-11-1828 begraven.
Door de woonwijk en langs de passantenhaven kwam ik alweer aan bij het al eerder genoemde Ankerpark.
Rechtsaf de brug over langs de oude Rijn even verderop weer linksaf en naar de volgende bruggen toe.
Een van die bruggen waren we al een keer eerder over gegaan en het was dus niet verwonderlijk dat er wandelaars waren die het even niet helemaal snapten.
Ik ging de brug over en weer rechts.
Toen ik daar naar de overkant keek, zag ik daar mijn oom en tante aan de koffie zitten.
Maar voor ze door hadden dat ik daar aan de overkant tussen de auto's stond te zwaaien, ja dat duurde even.
Ik ben nog even terug gelopen en heb er nog maar even een korte rust gehouden.
Na die rust toch nog maar even dat laatste stukje doen.
Langs de oude Rijn naar de binnenstad van Leiden.
En daar was het markt, dus echt heel druk en goed opletten waar de pijlen ons naar toe leiden.
Bij 1 van de viskramen nog een portie kibbeling gegeten, alvorens ik via de "Koornbrug" weer verder ging.
Nu bleek ook waarom de eerste brug die we tegenkwamen nr 7 had.
De Koornbrug had nr 1 ivm de start van het hardlopen dat een dag later zou zijn.
Bij de ingang van "de Burcht" mocht ik even opletten waar ik heen moest.
Ik had verwacht naar de Burcht toe, maar dat bleek dus fout.
Ik moest naar de Hooglandse Kerk die rechts van mij was.
Bij de kerk weer rechts en weer die drukke markt op. Het was niet anders.
Hier vandaan was het nog maar 500 meter voor ik weer bij de finish aankwam.
Daar waar ik de medaille niet aannam, omdat ik wel wist dat die in een doos zou verdwijnen en
waar nooit meer naar gekeken zou worden.

Een verrassende tocht met heel erg veel bekende plekken.
Maar toch ook weer voor mij onbekende plekken en dat terwijl ik er toch al mijn halve leven in Leiden kom.