Normandie
juni 2010

 

klik hier voor diverse websites over de landingen in Normandie

Dag 1:
03 juni

Om 9 uur reden we Hulst uit op weg naar het zuiden.
Truus aan en Tommie aan.
Beide gaven gelukkig precies dezelfde route aan.


Deze 2 bruggen moesten we over: HOOG!!!!
Maar wat een enorm mooi uitzicht!
Rond half 5 waren we in Ranville,
en
rond 5.15 uur hadden we de caravan en mijn tentje staan.
Koken moesten we met het oventje en de skottelbraai doen.
Pa mistte een aansluiting van de gasfles.

Dag 2:
04 juni

 

Foto’s

Eerst 's ochtends maar eens een grote supermarkt gezocht.
We hadden toch die gasflesaansluiting nodig.
Welke we bij een super U konden vinden.
Daar gelijk maar wat boodschappen gedaan: de mens moet toch eten.
Na het eten zijn we op de fiets naar Ranville gegaan om daar wat rond te kijken.
In het centrum kwamen we bij de kerk met het daarbij gelegen kerkhof.
Dit was 1 van de geallieerde begraafplaatsen.
Na ons bezoek aan de begraafplaats gingen we richting Benouville.
Pegasus Bridge en Memorial. (
klik hier voor de website).
We zijn eerst het museum in gegaan en hebben alles over de landing van de 3 Horsa zweefvlieftuigen bij Pegasus bridge gelezen en gezien.
Maar ook veel van de spullen die de militairen bij zich hadden bij die landing.
Daarna zijn we naar buiten gegaan en hebben we een rondje gelopen langs de diverse museumstukken, Met als grootste natuurlijk de originele Pegasus bridge.
3 Horsa zweefvliegtuigen landden op slecht 100 meter bij de brug vandaan. En bij de aankomst van de eerste versterkingen werd de brug onder begeleiding van een doedelzakspeler  op de duitsers veroverd. Uiteraard was Pegasus bridge ook de brug waar de doedelzakspeler van de film “the longest day” overheen liep. Hetgeen ook nog elke keer door de diverse doedelzak spelers in de omgeving van de brug herdacht werd, door het spelen van de diverse liederen. De originele doedelzak ligt met de gaten van scherfinslagen in het museum bij de brug. Uiteraard stond er de diverse stukken geschut opgesteld. Zowel geallieerd geschut als duits afweergeschut. Ook een stuk Baileybrug stond er. Welke ook gebruikt was om de rivier daar over te steken. Een klein stukje verder stond een replica van een “horsa glider” en in een soort glazen loods lag een deel van 1 van de originele gliders. De foto van de binnenkant toont aan dat men weinig comfort of ruimte had. Toch had men (getuige de foto van de binnenkant van de replica) wel banken in de glider. Toen we weer bij het museum binnen waren zag pa ineens dat er iets buiten ging gebeuren. Dus ook ik snel daar naar toen. Het bleek een herdenking te zijn van het originele peloton die daar hun gesneuvelde kameraden herdachten. Zij deden dit oa dmv van een gedicht, waarvan hieronder de tekst staat:

They ask us why we do it
Why we still parade
Now that we are getting older
And just a little frayed
It’s not for the sake of glory
Or the medals on our chest
It’s simply that we are comrades
Who stood the final test
On the 6th June that fateful day
A day that we will never forget
Many a lad laid down his life
And paid the final debt
So when you see a veeran
Give the man your hand
For the medals on his chest
Were won in foreign lands
And when God asks the question
Who are you man
I will proudly answer
Sir, I am a veteran
(bron: uitgedeelde kaart en website www.angliamotel.co.uk)

Nog even aan de andere kant van de brug wat gaan drinken en ons verbaasd over de hotdogs die ze daar hebben: 1 baquette waarvan van elke kant 5 cm afgesneden is en dat werd gevuld met 1 (één) worst welke net aan in het brood pastte.
Nog even gesproken met een paar mensen uit Nederland die ons een beetje wegwijs gemaakt hebben.
‘s Avonds uitgezocht wat we de volgende dag zouden gaan doen.

Dag 3: 05 juni

 

Foto’s

Na het ontbijt gingen we richting Ouistredam. Dit ligt aan het einde van de rivier waar Ranville ook aan ligt. Hier bevind zich een hoge bunker te midden van de woonhuizen. De duitsers zullen wel gedacht hebben dat ze daar veiliger waren.
De bunker was een observatiepost. Een 4-tal verdiepingen waarop de diverse observatie punten, communicatie en wapenopslag en ehbo post waren.
Op de bovenste (voor publiek toegankelijk) verdieping stond de grote “verrekijker”.
Deze was een anderhalve meter breed.  Door deze breedte was het beter mogelijk om een afstand te bereken.
(website:
Le grand bunker)
Buiten de bunker stonden een 3-tal tanks, een landingsvaartuig en een V1 (op statief) opgesteld.

Na deze bunker zijn we naar Arromanches les Bains gegaan(website: Arromanches).
Daar is een 360 graden bioscoop.
Van de kliffen naar beneden gekeken de oceaan in, zagen we nog de restanten van de kunstmatige haven die men aangelegd had tbv de aanvoer van materiaal.
We zijn eerst naar beneden gegaan om daar wat te gaan drinken, maar kwamen uit op een ijsje eten. Na even daar in het dorp rondgekeken te hebben, begonnen we aan de klim naar boven naar de bioscoop. In de bioscoop geen stoelen, maar rekken om je aan vast te houden. Dat bleek ook nodig want de film deed je in alle richtingen meedeinen. Zo reden we mee met een tank, liepen we tussen de militairen terwijl links en recht de inslagen waren en we vlogen mee met een vliegtuigje over een kerkhof. Doordat je dus om je heen blijft kijken ben je op een gegeven moment een deel van je orientatie kwijt en dein je stevig met de beweging van de camera mee, waardoor de rekken vastpakken af en toe toch verstandig was.(website:
360 cinema)
Na de film, terwijl we in de souveniershop rond keken, zagen we ineens de dames van de shop naar buiten rennen. Reden: Er kwamen een aantal vliegtuigen zeer laag over. Met de luiken open, Conclusie was dus al snel: deze hebben de parachutisten boven Saint Mere-Eglise gedropt. Wat een pracht gezicht die vliegtuigen zo dichtbij.
Toen we weer bij de auto aangekomen waren, zagen we de vliegtuigen nog een keertje terugkomen. Deze keer stonden we bij een groot open veld waar vroeger geschut en radar gestaan hadden.

Op naar OMAHA Beach.
Voor ons was Omaha beach een beetje een tegenvaller, Wij hadden hier meer van verwacht.
Vooral omdat we weten dat daar zo enorm gevochten was. Er is weinig dat aan de gevechten herinnert. Tenminste bij het dorp zelf dan. Er staat een groot stenen monument met daarachter het metalen nieuwe kunstwerk: les Braves.

(foto en bron: John Flaherty. website: klik hier)
Uiteraard staat er wel een museum vlakbij het strand waar de strijd uitvoerig beschreven wordt, en waar men een duidelijke opstelling heeft van hoe het toen was.
(website:
museum omaha beach).

De eerlijk gebied mij te vertellen dat wij niet naar de bunkers bij Omaha Beach gegaan zijn.

 ‘s Avonds zijn we nog naar de herdenking van de landing bij Pegasus bridge geweest.
Daar vertelde een veteraan over de landing en er werd een band/cd gespeeld met een interview met een veteraan. Om exact 00.16 uur ging de eerste vuurpijl de lucht in. En een vuurwerk volgde.
Na dit vuurwerk zijn we nog even naar de brug zelf gelopen, waar net een fluitist en een doedelzakspeler al spelend overheen kwamen. In hun gezicht kijkend kon je goed zien dat zij al de nodige alcohol genuttigd hadden. Daar hebben we nog wat gedronken en gesproken met een veteraan die ons vertelde dat hij ook in Holland gevochten had. Hij had zelfs een paar dagen bij een gezin in st. Michelsgestel gezeten. We waren net op tijd terug op de camping. Een stevig onweer trok over Normandie heen.

Dag 4: 06 juni
(D-DAY)

 

Foto’s

De dag begon met regen, dus lekker op bed blijven liggen.
Toen de regen eenmaal over was, werd het weer een heerlijk dag en zijn we na ons ontbijt eerst weer naar Pegasus bridge gereden. Daar werden de aanwezige veteranen met bloemen door de kinderen en de burgermeester geeerd. Bij het cafe stond een doedelzakspeler het publiek te vermaken. Hierna zijn we weer naar Arromanches les Bains gereden. Daar had ik 2 leuke kadootjes gezien die ik voor Anja en Danielle wilde kopen ivm hun verjaardagen.
Terwijl we daar zaten en besloten om even koffie te gaan drinken, zagen we een hele colonne motoren langs komen. Wat een pracht gezicht!

Vanaf Arromanches les Bains zijn wij richting de commandopost van de radarinstallatie vertrokken. Hier waren 2 van de 5 bunker inmiddel hersteld en opengesteld voor het publiek. Ook konden we de originele (herstelde) radar in.
Jammer dat er van de apparatuur van toen niets gebleven is. Er stond alleen een kaart van de omliggende radarposten tegen een van de wanden aan. In de bunkers was wat meer te zien gelukkig, anders was het wel heel erg saai geweest. In de bunker werd verteld hoe de duitsers in staat waren om zelfs de engelsen aan de andere kant van het kanaal te horen. Hiervoor hadden ze wel een enorme rechthoekige radar opgesteld.
Dat men bij de radarposten de geallieerde vloot niet heeft zien komen was te danken aan de vele duizenden zilverpapiertjes die vanuit vliegtuigen gegooid werden.
Mede hierdoor dachten de duitsers dat er grote atmosferische storingen waren.
(website:
radarpost)
’s Avonds lekker rustig aan gedaan en bij de caravan gebleven.
We moesten de volgende dag helaas alweer terug. Die paar dagen waren om gevlogen.